Omdat ik bang ben om mij te verslapen voor de excursie, heb ik twee wekkers gezet. Daarnaast heb ik een reminder op mijn telefoon ingesteld die mij een kwartier voor tijd alarmeert. Dit alles blijkt echter overbodig, want ik ben al geruime tijd wakker als mijn wekkers afgaan en ik sta al op de afgesproken tijd en plaats klaar als de reminder klinkt. Ik wacht, en wacht, en wacht. Het nadeel van alleen reizen is dat ik in dit geval mijn metgezel niet naar het hotel terug kan sturen om contact met de touroperator op te nemen om te vragen waar de bus blijft. Dus ik wacht maar weer verder. Na 1,5 uur op de stoep gezeten te hebben (inmiddels in de brandende zon), geef ik de moed op en loop terug naar het hotel. Ik bel bij de receptie en krijg na 3 pogingen eindelijk een Nederlandse reisleidster aan de lijn. Nadat ik haar de situatie heb uitgelegd, deelt ze mij geïrriteerd mede dat ik wel eerder had mogen bellen. Zucht. Ze belt met haar collega in de bus en deze vertelt doodleuk dat ze toch echt 9 mensen heeft opgepikt op de afgesproken tijd en lokatie. Ze kan niets anders voor me doen dan mijn excursie naar een andere datum verplaatsen...
Ik probeer mijn humeur niet door het voorval te laten verpesten en ik loop terug naar mijn hotelkamer. Daar wissel ik mijn schoenen in voor slippers en niet veel later loop ik met mijn boek onder de arm het strand op. Ik breng de dag grotendeels op mijn strandstoel door en ik kijk toe hoe zich een huwelijk op het strand voltrekt (13-12-11).
Over het eten hier heb ik tot nog toe niets te klagen. Het buffet (ontbijt, lunch en diner) is gevarieerd en de menu's in de à la carte restaurants bieden genoeg keuze. Over het drankarrangement ben ik echter minder te spreken. De tap die 24/7 geopend is, doet mijn hart niet sneller kloppen. En ook voor de koffie en thee (in alle soorten en smaken) loop ik niet warm. Frisdrank of limonade is wat nog rest. De Coca cola, Pepsi cola en 7-Up laat ik ook voor wat ze zijn en het aanlengen van de mierzoete limo's ben ik nu al meer dan zat. Dorst heb ik wel met deze hitte, dus ik loop vanmiddag met lichte tegenzin naar de bar. Daar valt mijn oog op de cocktailkaart die maar liefst 51 verschillende cocktails telt. Bah, wat jammer van de alcohol. Ik kijk toe hoe de bestelling van een dame voor mij in de rij wordt klaargemaakt: wat ijsklontjes, een beetje ananassap, een scheutje kokosmelk en een slok alcohol. Mijn hart maakt een sprongetje op het moment dat er een geniaal idee in mij opkomt. Met een brede glimlach loop ik even later terug naar mijn stoel met een 'banana mama' (ijs, banaan, aardbeiensiroop en kokosmelk, maar zonder vodka) in mijn ene hand en een 'fresa colada' (ijs, aardbeiensiroop, ananassap en kokosmelk, maar zonder rum) in de andere hand. Heerlijk. Nog 49 te gaan.
's Avonds dineer ik met twee Nederlandse heren, die een zeer aangenaam gezelschap zijn in vergelijking met Bryant. Later sluiten nog 2 Nederlandse stellen aan voor een kop koffie. De avond sluit ik af met een Disney theatershow (met onder andere Mary Poppins, Tarzan, Hercules, Ariël en Belle en het beest) die wordt uitgevoerd door de kinderen die dagelijks door hun ouders bij het animatieteam worden gedropt.
Toen ik vannacht de slaap weer niet kon vatten, bedacht ik dat ik vandaag wel naar het eiland Cozumel kon gaan. Ik maakte een rugzak met belangrijke spullen klaar zoals geld, camera, pet en een flesje water. Om 7 uur zit ik als een van de eersten aan het ontbijt, en zonder Don Juan. Terwijl ik twee spiegeleieren wegwerk, wenk ik een van de obers. Ik vraag hem of het veilig is om als vrouw alleen met de boot naar het eiland te gaan. Hij verwacht geen problemen als ik op de toeristische plekken blijf en op tijd (voor het donker) een boot terugneem. Alleen de dreigende donkere grijze wolken brengen mij nog even aan het twijfelen. Ik besluit te gaan.
Met 2 paracetamol op en de buitenkant van mijn voeten ontlastend, loop ik naar de haven. Op de kade koop nog snel een pakje batterijen voor m'n camera, zodat ik eindelijk na 3 dagen wat 1e vakantiefoto's kan maken. Tien minuten nadat de boot had moeten vertrekken, koop ik een ticket enkele reis (omdat ik niet weet hoelaat ik terug zal keren) en ik stap aan boord. Pas dan realiseer ik mij dat dit het type boot is waar ik niet van houd. Het afgesloten binnendek zonder mogelijkheid om te 'ontsnappen', herinnert mij aan de ferry van Kroatië naar Venetië. Mijn zenuwen nemen nog meer toe als de bemanning nog geen minuut nadat we los zijn van de kade plastic zakken begint uit te delen. Zijn deze zakken bedoeld waarvoor ik denk dat ze bedoeld zijn? Sommige passagiers bedanken vriendelijk, anderen nemen de zak gretig in ontvangst. Ik besluit het laatste te doen. De bemanning lijkt wel een speciale cursus gevolgd te hebben. Ze staan verspreid over het dek opgesteld. Zodra een passagier zich in het gangpad begeeft, rent de dichtsbijzijnde er met een zak naar toe om de desbetreffende persoon naar het toilet te begeleiden. Soms klinkt er een fluitje (waarschijnlijk als er een gezicht betrekt), waarna ze met een emmer aan komen rennen. Hoelang zei de ober ook alweer dat de overtocht duurt? Ongeveer een uur. 60 x 60 seconden. Ik begin te tellen... Ik probeer me op de golven te concentreren. Bij iedere golf denk ik (net als een barende vrouw na iedere wee schijnt te denken): "die komt niet meer terug". Tot mijn opluchting mindert de boot na 45 minuten vaart en bereiken we de haven van San Miguel de Cozumel). Ik heb de tocht redelijk goed doorstaan en met stap met slechts lichte zeebenen aan wal.
Cozumel is met 45 x 18 km het grootste eiland van Mexico en ligt op een kleine 20 km afstand van Playa del Carmen. Doordat alles op dit eiland tax free verkocht wordt, is het een grote trekpleister voor cruiseschepen (waar er nu ook maar liefst 5 van liggen). Voordeel hiervan voor mij is dat de winkeltjes en restaurants dan tijdens de siësta geopend blijven. Ik slenter langs de boulevard en neem na iedere paar honderd meter een rustpauze voor mijn voeten. Er zijn hier vele juweliers gevestigd die de toeristen met gratis bier, tequila en zelfs het aaien van een babyleeuw (!) naar binnen proberen te lokken.
De (donkere) wolken zijn inmiddels als sneeuw voor de zon verdwenen, het is derhalve erg heet. Dit in combinatie met mijn pijnlijke voeten doet mij besluiten om na enkele uren terug te keren naar de haven. Tot mijn vreugde ligt er een ander type boot klaar om af te meren. Ik koop een ticket en stap aan boord. Deze boot schommelt meer dan de andere en lijkt langzamer te varen. Maar doordat ik me nu op een buitendek bevind naast de reling, kan dit alles me niets meer schelen. Als na enkele minuten ook nog een lokaal bandje het dek betreedt en gedurende de hele vaart vrolijke nummers als de lambada blijft spelen, sluit ik mijn ogen. De boot lijkt het ritme van de muziek over te nemen. Ik geniet van het deinzen op de golven en van mijn wapperende vlechten in de wind.
In Playa del Carmen aangekomen, rust ik even uit voordat ik aan de wandeling naar het hotel begin. Nog geen uur nadat ik daar ben aangekomen, betrekt de lucht en breekt de hemel open. Ik vlucht naar het buffet en eet hier in alle rust. Ik denk/hoop dat Bryant mijn woorden van gister heeft begrepen, hij is in ieder geval in geen velden of wegen te bekennen.
Vanavond staat 'Moulin Rouge' op het theaterprogramma. Daarna duik ik mijn bed in, want morgenochtend om 7.15 uur staat de bus naar Tulum op me te wachten.
Mijn bron bleek helaas niet betrouwbaar of verouderd. Terwijl ik vanmorgen sta te wachten op de omelet die voor mij bereid werd (met kaas, tomaat, paprika, ham, courgette en aubergine), zie ik Bryant (zoals Don Juan volgens zijn naambordje heet) vanuit mijn ooghoek naderen. Wegduiken is niet meer mogelijk, dus ik begroet hem met een zuinige glimlach. Op zijn vraag of we weer samen kunnen ontbijten antwoord ik dat ik liever alleen eet. Ik glimlach blijkbaar iets te vriendelijk of Bryant wil het gewoon niet begrijpen, want hij beantwoordt dat hij alvast op zoek gaat naar een tafeltje voor ons. Ik treuzel extra lang bij het buffet in de hoop dat Bryant zijn bord half leeg heeft als ik arriveer. Hij wacht echter keurig op mij en wuift mij vanuit de eetzaal toe. Zucht. Ik haal een paar keer diep adem en strijk aan zijn tafel neer. Na enkele happen heb ik genoeg moed verzameld en zeg tegen Bryant dat ik niet van plan ben iedere dag met hem samen te eten. Ik krijg een zielig verhaal te horen dat er in zijn contract staat dat ze niet alleen mogen eten en dat ze zich onder de gasten moeten mengen. Ben ik nou erg harteloos of onbeschoft geweest? Maar ik heb toch zeker niet het hele jaar gespaard om eenzame Bryant tijdens zijn eten te vergezellen?
Na het ontbijt bemachtig ik een ligbed op het strand en rust wat uit. De rest van de ochtend vul ik met aquarobics in het ijskoude zwembad en een merengue dansles in de bloedhete zon. Helaas houd ik het niet lang vol. Ik heb spierpijn in mijn kuiten en het gevoel alsof mijn middenvoetbeentjes gekneusd zijn.
's Middag speel ik op safe, ik lunch bij het buitenbuffet in plaats van in de eetzaal.
Ook voor de avond neem ik het zekere voor het onzekere: ik reserveer evenals gister in een van de à la carte restaurants (Mediterraans dit keer). Als voorafje eet ik een heerlijke vissoep met mosselen, inktvis en garnalen. Als hoofdgerecht kies ik een spaghetti met eveneens allerlei schaaldieren en zeevruchten. Ik besluit met een mierzoete mousse van passievrucht en chocolade.
Zoals bijna gebruikelijk wordt, sluit ik de avond af met een theatershow (een komische Miss Maya verkiezing). De discotheek op het resort laat ik ook vanavond, tot grote teleurstelling van twee 'vriendjes' van Bryant, voor wat hij is. En op hun uitnodiging om morgenavond mee te gaan naar een discotheek in de stad, kon ik naar alle waarheid melden dat ik dinsdag een excursie heb waar ik fit voor wil zijn.
Dus ik kruip nu weer heerlijk en alleen in mijn kingsize bed, samen met mijn boek (zomerhuis met zwembad).
Vol goede moed vertrek ik gisterochtend naar de ontbijtzaal. Met een bord vol lekkernijen (toast met ei, pancake, wafel) neem ik plaats aan een tafeltje bij het raam. Nog geen 5 minuten later komt er een jongen op me af en vraagt of hij bij me mag komen zitten eten. Vooruit dan maar, jammer van de gedane rust. Hij vertelt dat hij sinds gister hier op het resort is komen werken en dat hij dus nog niemand kent. Ach gossie. Hij is 25 jaar en komt van 'het eiland' (Cozumel) waar zijn hele familie woont. Ik luister met een half geïnteresseerd oor en ben blij als ik me na een half uur kan verexcuseren. In een nabijgelegen hotel word ik namelijk verwacht voor een informatiebijeenkomst waar het een en ander over de excursiemogelijkheden wordt verteld. Een klein uur later verlaat ik dat hotel weer en besluit naar het centrum van Playa del Carmen te lopen. Het blijkt een flinke wandeling te zijn waarbij ik me afwisselend in Guatemala (geur), Curacao (palmbomen, hagedissen) en Amerika (pickup chevrolets en fords) waan. Eenmaal aangekomen in het centrum bekijk ik eerst de haven, die ik snel weer verlaat nadat menig Mexicaan mij op de boot naar Cozumel heeft proberen te proppen. Ook het eerste stuk van de winkelstraat (5th avenue/avenida) is geen pretje. Aangezien de cruiseschepen vanuit Amerika hier aankomen, proberen ze je hier allerlei souveniers voor 3x te duur aan te smeren. Even verderop wordt het rustiger en slenter ik op mijn gemakje de hele straat af (die 3 kilometers lang is!). Na iedere kilometer kom ik een Starbucks tegen en verder vooral restaurants en souvenierswinkels. Als mijn maag begint te knorren en ook mijn blaas gaat protesteren, besluit ik terug te lopen naar het hotel. Onderweg terug beginnen de blaren zich te ontwikkelen (ik loop op slippers) en beginnen ook mijn voet en lies pijn te doen.
Eenmaal terug in het hotel strompel ik direct door naar de eetzaal en schep mijn bord vol lekkers. Ik besluit ditmaal aan de andere kant en op de 2e verdieping te gaan zitten. Net als ik mezelf gelukkig prijs hoor ik een bekende stem. Don Juan (ik weet zijn naam serieus niet meer) vraagt of hij me weer mag vergezellen tijdens deze lunch. Met een gefakete glimlach antwoord ik "sure" en hij neemt plaats. Ik besluit van de gelegenheid gebruik te maken en vraag hem als local om advies voor de te ondernemen excursies. Slechte zet. Hij zegt mij op zijn vrije dag(en) ook wel rond te kunnen leiden. Ik antwoord met "yes, maybe..." en verander snel van onderwerp.
Nadat ik ben uitgegeten, besluit ik een kijkje te nemen aan het strand. Gister was het me in het donker totaal niet opgevallen dat dit zich op slechts enkele meters van mijn hotelkamer bevindt. Na een tijdje op een ligbed te hebben gelegen, realiseer ik mij dat ik geen pet heb meegenomen en dat dit wel een vereiste tijdens de excursies is. Teruglopen naar het centrum is gezien de pijn echter niet meer mogelijk, dus ik besluit een fiets (all inclusive!) te nemen. Met mijn vlechten wapperend in de wind fiets ik even later op een stoere city cruiser naar het centrum. Onderweg probeer ik mij de logica van de straten in Antigua (Guatemala) te herinneren. Avenidas van zuid naar noord en Calles van west naar oost. Zo fiets ik even later vanaf de 5th avenida rechtstreeks op mijn doel af: de Walmart (calle 12, avenida 25).
Terug in het hotel besluit ik 's avonds in alle rust (lees zonder Don Juan) te willen dineren. Ik reserveer in een van de à la carte restaurants (Mexicaans). Ik bestel allerlei typisch Mexicaanse gerechten (tortillas met guacamole, enchilladas, quesadillas) en drink bij dit alles een Margarita (tequila, schaafijs, limoensap en sinaasappellikeur). De avond besluit ik met een theatershow van the one and only Madonna. In de show die zo'n 1,5 uur duurt worden nummers als 'like a virgin' en 'music' door een crew van wel 20 dansers (van over de hele wereld) geweldig vertolkt.
Na een betere nacht dan gisteren, ga ik zo richting ontbijtzaal. Wat later dan gewenst, maar volgens betrouwbare bronnen (de hotelfolder) begint het animatieteam van Don Juan om 8 uur 's morgens...
Iets later dan gepland (1,5 uur vertraging), ben ik gister eindelijk richting Mexico vertrokken. Het inchecken verliep snel, en het wachten daarna tot vertrek is ook geen straf op een luchthaven als Schiphol. Aangezien ik op de een na laatste rij in het vliegtuig zit (stoel 46C), mag ik als eerste boarden. En dan reist zich altijd de grote vraag op: wie zullen mij tijdens deze vlucht vergezellen? Bij iedere nette verzorgduitziende jongedame (of heer) hoop ik dat die naast mij komt zitten. Helaas slaan deze allen af in een rij ver voor me. En dan komt er een jong stel met dreumes van 16 maanden mijn richting in, en jahoor 46A+B blijkt hun eindbestemming. Een kibbelende moeder en dochter (zich gedragend als koningin en prinses) nemen uiteindelijk (nadat ik even de stille hoop koesterde dat die stoelen vrij zouden blijven) voor mij plaats. Maar als klap op de vuurpijl neemt aan mijn andere zijde een in trainingspak gehulde 55-jarige gebrekkig Nederlands sprekende man plaats. Oh ja, hij ruikt ook niet zo fris. Mijn vlucht Amsterdam-Cancun kan niet meer stuk!
De vooraf gekregen adviezen om genoeg eten mee aan boord te nemen, blijken tijdens de 11,5 (!) uur durende vlucht geen overbodige luxe, aangezien Arke slechts eenmaal een maaltijd aanbiedt. De dreumes houdt zich gedurende de hele vlucht (met iedere 15 minuten iets nieuws te eten, drinken of spelen) erg rustig. Ook het koninklijke duo houdt zich koest, nadat ze door het vliegtuigpersoneel op hun wenken bediend worden (met vervroegde maaltijd, extra drankjes). Dan de man naast mij nog. Al tijdens het opstijgen begint hij ontwenningsverschijnselen te vertonen. Driftig bijtend op zijn nagels (of eigenlijk gehele vingers) en kauwend op een of ander vies stokje komen we de eerste 30 minuten door. Dan ben ik het zat en vraag quasi geïnteresseerd naar het doel van het stokje. Vervolgens luister ik naar een ongeloofwaardig en vaag verhaal over een geschenk uit Mekka van zijn beste vriend. Hij voelt zich hierna blijkbaar toch enigszins opgelaten, want hij stopt met het bijten op het houten stokje. Nadat ik een paar keer diep gezucht heb, stopt hij ook met het maken van vreemde smakgeluidjes. En na 3 droge witte wijn (on ice) valt hij gelukkig voor enkele uren in slaap. Na ontwaken help ik hem, vriendelijk als ik ben, met het invullen van de benodigde visumpapieren en bagagedeclaratieformulieren. En na bijna een halve dag vliegen zet ik dan eindelijk voet op Mexicaanse bodem.
Mijn koffer komt als een van de eersten op de band en het Mexicaanse stempeltje in mijn paspoort is snel gezet. Dan alleen nog met mijn bagage door de douane. Door een druk op een rode knop, wordt at random bepaald wie er uit gepikt wordt. Ik heb pech, de lamp springt op rood en ik word vriendelijk verzocht met een andere douanier mee te lopen om mijn bagage te laten doorzoeken. Mijn in Sinterklaaspapier gehulde leesboeken zijn enigszins verdacht, evenals mijn broodje oude kaas. Na een vriendelijke glimlach word ik welkom gegeten in Mexico en kan ik op zoek naar de bus die me naar mijn hotel moet brengen. Zoals altijd blijkt mijn hotel als laatste te worden aangedaan door de propvolle touringcar, waar ik dan ook pas 2,5 uur (ipv 1 uur) later arriveer.
Maar save the best for last, want bij mijn eerste stap in de lobby van het hotel word ik al overdonderd door de luxe die het uitstraald en door de service die wordt geboden. Niet veel later open ik met mijn pasje mijn 4 persoons (!) hotelkamer en na een korte inspectie loop ik snel naar het buffet (die nog een half uurtje open is). Mijn hotelkamer bevindt zich vlak naast een gigantisch openlucht theater, waar ik later op de avond nog even van wat entertainment geniet. Geen Broadway show of Joop v/d Ende productie, en ook Dan Karaty zal niet geïmponeerd zijn, maar toch leuk.
De nacht heeft helaas niet de nodige slaap gebracht als waar ik op gehoopt had. De vrolijke
vogelgeluiden die ik nu hoor, doen mij echter toch naar buiten willen. En ook mijn knorrende maag verzoekt mij om me snel aan te kleden.
