Iets later dan gepland (1,5 uur vertraging), ben ik gister eindelijk richting Mexico vertrokken. Het inchecken verliep snel, en het wachten daarna tot vertrek is ook geen straf op een luchthaven als Schiphol. Aangezien ik op de een na laatste rij in het vliegtuig zit (stoel 46C), mag ik als eerste boarden. En dan reist zich altijd de grote vraag op: wie zullen mij tijdens deze vlucht vergezellen? Bij iedere nette verzorgduitziende jongedame (of heer) hoop ik dat die naast mij komt zitten. Helaas slaan deze allen af in een rij ver voor me. En dan komt er een jong stel met dreumes van 16 maanden mijn richting in, en jahoor 46A+B blijkt hun eindbestemming. Een kibbelende moeder en dochter (zich gedragend als koningin en prinses) nemen uiteindelijk (nadat ik even de stille hoop koesterde dat die stoelen vrij zouden blijven) voor mij plaats. Maar als klap op de vuurpijl neemt aan mijn andere zijde een in trainingspak gehulde 55-jarige gebrekkig Nederlands sprekende man plaats. Oh ja, hij ruikt ook niet zo fris. Mijn vlucht Amsterdam-Cancun kan niet meer stuk! De vooraf gekregen adviezen om genoeg eten mee aan boord te nemen, blijken tijdens de 11,5 (!) uur durende vlucht geen overbodige luxe, aangezien Arke slechts eenmaal een maaltijd aanbiedt. De dreumes houdt zich gedurende de hele vlucht (met iedere 15 minuten iets nieuws te eten, drinken of spelen) erg rustig. Ook het koninklijke duo houdt zich koest, nadat ze door het vliegtuigpersoneel op hun wenken bediend worden (met vervroegde maaltijd, extra drankjes). Dan de man naast mij nog. Al tijdens het opstijgen begint hij ontwenningsverschijnselen te vertonen. Driftig bijtend op zijn nagels (of eigenlijk gehele vingers) en kauwend op een of ander vies stokje komen we de eerste 30 minuten door. Dan ben ik het zat en vraag quasi geïnteresseerd naar het doel van het stokje. Vervolgens luister ik naar een ongeloofwaardig en vaag verhaal over een geschenk uit Mekka van zijn beste vriend. Hij voelt zich hierna blijkbaar toch enigszins opgelaten, want hij stopt met het bijten op het houten stokje. Nadat ik een paar keer diep gezucht heb, stopt hij ook met het maken van vreemde smakgeluidjes. En na 3 droge witte wijn (on ice) valt hij gelukkig voor enkele uren in slaap. Na ontwaken help ik hem, vriendelijk als ik ben, met het invullen van de benodigde visumpapieren en bagagedeclaratieformulieren. En na bijna een halve dag vliegen zet ik dan eindelijk voet op Mexicaanse bodem. Mijn koffer komt als een van de eersten op de band en het Mexicaanse stempeltje in mijn paspoort is snel gezet. Dan alleen nog met mijn bagage door de douane. Door een druk op een rode knop, wordt at random bepaald wie er uit gepikt wordt. Ik heb pech, de lamp springt op rood en ik word vriendelijk verzocht met een andere douanier mee te lopen om mijn bagage te laten doorzoeken. Mijn in Sinterklaaspapier gehulde leesboeken zijn enigszins verdacht, evenals mijn broodje oude kaas. Na een vriendelijke glimlach word ik welkom gegeten in Mexico en kan ik op zoek naar de bus die me naar mijn hotel moet brengen. Zoals altijd blijkt mijn hotel als laatste te worden aangedaan door de propvolle touringcar, waar ik dan ook pas 2,5 uur (ipv 1 uur) later arriveer. Maar save the best for last, want bij mijn eerste stap in de lobby van het hotel word ik al overdonderd door de luxe die het uitstraald en door de service die wordt geboden. Niet veel later open ik met mijn pasje mijn 4 persoons (!) hotelkamer en na een korte inspectie loop ik snel naar het buffet (die nog een half uurtje open is). Mijn hotelkamer bevindt zich vlak naast een gigantisch openlucht theater, waar ik later op de avond nog even van wat entertainment geniet. Geen Broadway show of Joop v/d Ende productie, en ook Dan Karaty zal niet geïmponeerd zijn, maar toch leuk. De nacht heeft helaas niet de nodige slaap gebracht als waar ik op gehoopt had. De vrolijke vogelgeluiden die ik nu hoor, doen mij echter toch naar buiten willen. En ook mijn knorrende maag verzoekt mij om me snel aan te kleden.