Ik heb mijn woord gehouden, mijn strandstoel en ik waren de afgelopen twee dagen onafscheidelijk. Ik heb mijn tweede boek inmiddels ook bijna uit, het laatste boek bewaar ik voor tijdens de terugvlucht.
Omdat ik nu overdag meer tijd in het hotel heb doorgebracht, heb ik eindelijk kennis gemaakt met de dieren die hier rondlopen, waaronder de sereque's/agouti's. Ik ben er nog niet helemaal uit of het een wat klein uitgevallen zwijn is of een uit de kluiten gewassen hamster. Bang hoef ik in ieder geval niet voor ze te zijn, want ze zetten het al op een lopen als ik naar ze kijk (of ligt dat aan mij?). Dan zijn er de leguanen in alle soorten en maten. Ook deze jagen mij niet de stuipen op het lijf. Minder plezierig vond ik de tarantula-achtige spin die zich gisteravond in mijn hotelkamer bevond. De schoenen die ik deze vakantie meerdere malen heb vervloekt, hebben mij een dienst bewezen...
De laatste paar dagen komt de regen hier 's morgens met bakken uit de hemel vallen. Gelukkig zijn deze stortbuien (in tegenstelling tot het gemiezer in Nederland) veelal van korte duur. De buien stoppen abrupt, de wolken verdwijneh en vervolgens is het de rest van de dag zonnig en benauw(en)d warm.
Nu we richting de kerstdagen gaan en overal de vakanties beginnen/zijn begonnen, heeft het hotel een bezetting van 100%. Dit is goed te merken. Tegenwoordig sta ik in de rij voor het buffet, moet ik zoeken naar een vrije tafel in de eetzaal en is het vechten om een strandstoel onder een parasol te bemachtigen. Zelfs mijn favoriete plek vooraan in het theater is al dagenlang 'uitverkocht'. Het is alsof alles en iedereen hier tegen mij wil zeggen: het is tijd voor jou om naar huis te gaan.
Morgenochtend is het slechts een kwestie van tas inpakken, uitchecken en dan (als de bus me niet vergeet op te halen) naar het vliegveld. Als de terugvlucht net zo voorspoedig verloopt als de heenreis, dan ben ik zaterdagavond weer thuis. En dan: stamppot!
Vandaag doe ik eindelijk de excursie die vorige week 'door omstandigheden' niet door kon gaan. Gelukkig hoef ik hierbij niet veel te lopen. De halve marathon die ik gisteren in Tulum gelopen heb, heeft namelijk duidelijk zijn sporen achtergelaten (spierpijn en blaren).
Nadat ik een goede bodem heb gelegd (toast met twee spiegeleieren en spek), loop ik naar de opstapplek. Precies op de afgesproken tijd word ik door het busje opgepikt en rijden we richting Tulum. Daar verdelen we ons over een Jeep en terreinwagen en gaan op weg. Na enkele minuten rijden we het natuurreservaat Sian Ka'an ('waar de hemel begint') binnen. Al snel gaat de geasfalteerde weg over in een hobbelige zandweg. We slingeren zo nu en dan alle kanten op en zitten verscheidene keren met onze hoofden tegen het dak van de auto. Er geldt in het hele reservaat (ruim 5000 km2) een maximumsnelheid van 40 km/uur. Door de vele bochten en diepe kuilen in de weg halen we deze snelheid bij lange na niet. Na zo'n 2 uur rijden (slechts 25 km!), stappen we over op twee vissersbootjes om de volgende 15 kilometer mee af te leggen. We varen door de lagune langs prachtige mangrove-eilanden waar we vele vogels zien zoals bruine pelikanen en roze lepelaars. Daarna varen we richting open zee. Na enkele minuten begint onze kapitein naast ons bootje te wijzen. Ik vraag me af wat er zo bijzonder is aan de bruine stenen in het water, totdat het duidelijk wordt dat er twee enorme zeeschildpadden naast onze boot zwemmen. We wachten enige tijd totdat we er getuige van zijn dat ze (< 1 seconde) met hun hoofden boven water komen. We vervolgen onze weg naar open zee waar we op zoek gaan naar dolfijnen. Na ruim een uur zoeken, geven we de moed op en keren terug naar de kust. Net als we ons drankje op hebben, krijgen we via de walky talky het bericht dat er een dolfijn gesignaleerd is. We spoeden ons terug naar de boot en scheuren (60 pk) het water op richting de boten die we in de verte zien liggen. In no time hebben zich zo'n 20 boten vanuit allerlei richtingen op een oppervlak van enkele vierkante meters verzameld. En dan zie ik plotseling naast een van de boten een vin boven het wateroppervlak uitsteken. Zo snel als hij kwam, is hij ook weer verdwenen. Maar hierna herhaald dit tafereel zich nog vele malen, onduidelijk is of het om 1 of meerdere dolfijnen gaat. Daarna varen we naar het Palancarrif dat, na het Great Barrier Reef bij Australië, het grootste koraalrif ter wereld is. Omdat er vandaag een sterke stroming staat, het zicht onderwater derhalve slecht is en er hoge golven zijn, zien we af van snorkelen. We waren terug naar de kust en leggen aan bij het dorpje Punta Allen. Hier wacht ons een heerlijk (late) Mexicaanse lunch. Als we uitgegeten zijn, bekijken we te voet het dorpje dat zo'n 500 inwoners telt. Als wij gesignaleerd worden, spoedt een inwoner zich huiswaarts en klimt in zijn palmboom. Binnen enkele ogenblikken is hij terug met voor een ieder van ons een opengehakte kokosnoot vol met kokosmelk. Met hernieuwde energie beginnen wij aan onze terugweg. De eerste 15 kilometer vliegen we over het water, waarbij mijn pet niet veilig is op mijn hoofd (en ik blij ben met mijn factor 50 op mijn gezicht). Daarna hobbelen we in 1,5 uur tijd weer terug naar de ingang van het reservaat. Onderweg raken we de Jeep kwijt, maar gelukkig vinden we deze na een kwartier verdwaald weer terug. In Tulum stappen we weer over in 1 busje, waarmee we in een uur (in de stromende regen) terugrijden naar Playa.
Dit was (hoogstwaarschijnlijk) mijn laatste avontuur hier in Mexico. De laatste twee dagen ga ik nog even genieten van zon, zee, strand en vooral rust. Van de drie boeken die ik heb meegebracht, zijn er nog altijd twee (en een half) onaangeraakt gebleven. Bovendien zijn er nog vele cocktails het proberen waard!
Ik hoef me vanmorgen geen zorgen te maken over mijn tafelgezelschap. Het stel uit Venlo doet vandaag dezelfde excursie als ik, dus zodoende ontbijten we samen.
De reis gaat vandaag niet ver, al na een uur bereiken we onze eindbestemming: Tulum. Evenals in Coba en Chichen Itza zijn er in Tulum Maya-ruïnes te bewonderen. Tulum is echter de enige aan zee gelegen Maya-stad. Was dit vroeger vooral functioneel, nu levert het met name mooie plaatjes op. Nadat de gids ons het een en ander heeft verteld, krijgen we de gelegenheid om zelf het complex te verkennen. Ruim voor de afgesproken tijd begin ik terug te lopen naar de parkeerplaats. Er rijden tegen betaling treintjes van en naar de parkeerplaats, maar ik ben nog op tijd dus ik loop. Ik volg de bordjes met 'salida', dat kan toch niet missen? Na enkele minuten lopen, begin ik te twijfelen of we deze afstand de heenweg ook gelopen hebben. Bij navraag onderweg wordt mij echter verzekerd dat ik voor 'the parking' de goede kant op ga. Ik zet de pas er flink in en loop verder. Als ik in de verte bordjes met 'la playa' zie opdoemen, besef ik dat ik op weg ben naar de parkeerplaats van het strand. Ik maak rechtsomkeert en begin de kilometer(s) terug te rennen. De afgesproken tijd is inmiddels versteken en ik voel een lichte paniek opkomen. Hoelang zou de bus wachten? 5 minuten? Of misschien wel 10? Hooguit een kwartier als in geluk heb? Eenmaal terug bij het kruispunt waar ik de verkeerde kant op ben gestuurd, vraag ik nogmaals de weg. Ditmaal word ik met dezelfde zelfverzekerdheid een andere kant op gewezen. Van rennen ben ik inmiddels overgegaan in sprinten. Op mysterieuze wijze sta ik na enkele minuten weer voor de entree van de archeologische zone in plaats van op de parkeerplaats. In mijn hoofd maak ik een rekensom en kom tot de conclusie dat ik niet genoeg pesos bij me heb voor een taxi terug naar Playa del Carmen. Dan realiseer ik mij dat ik gisteravond het mobiele nummer van het stel uit Venlo in mijn telefoon heb opgeslagen. Voor 'in geval van nood'. Ik schat mijn situatie in en concludeer dat ik in nood verkeer. Nadat de telefoon enkele keren is overgegaan, krijg ik een voicemail. Plotseling zie ik een punt van herkenning, maar ik vraag me zo langzamerhand (na 25 minuten rennen in de volle zon) af of het geen fata morgana is. De afgekoppelde treinwagon heb ik heenweg ook in het gras zien staan, niet ver van de parkeerplaats af. Hijgend en kletsnat van het zweet kom ik 20 minuten te laat bij de bus aan. Rood van schaamte en oververhitting stap ik de bus in. Ik kan geen woord ter excuses uitbrengen, maar gelukkig zie ik geen dodende blikken in mijn richting. Ik ben mijn redelijke conditie nog nooit zo dankbaar geweest. En ondanks dat ik goede schoenen droeg, hebben zich toch enkele blaren ontwikkeld.
Zelfs niet meer in staat om langs het buffet te lopen, laat ik mij vanavond bedienen in het Mediterraanse restaurant (garnalensoep, zalm met risotto en vruchtengebak). En voor enige ontspanning na dit hele avontuur begeef ik mij richting het theater waar een show genaamd 'Stars' (met nummers van Justin Timberlake, Queen, Christina Aguilera, J. Lo en The King) de avond vult.
Vandaag heb ik een heerlijke stranddag gehad. Maar waarschijnlijk wel een heel andere dan de gemiddelde vakantieganger hierbij in gedachten heeft. Een uur nadat ik op mijn strandstoel ben neergestreken, kom ik tot de conclusie dat ik toch graag meer invulling aan mijn 'stranddag' wil geven. Ik informeer naar de watersportmogelijkheden en besluit te gaan windsurfen. Althans, een poging tot windsurfen te doen, want ik kan natuurlijk helemaal niet windsurfen. Ik neem dus les en loop niet veel later samen met een instructeur en nog twee 'lessers' het strand op. We krijgen eerst de broodnodige theorie en starten daarna met een droogtraining. Stap voor stap wordt ons uitgelegd hoe we op het board moeten staan en vervolgens hoe we het zeil omhoog moeten krijgen. Ik begin wat nerveus te worden als we uitgelegd krijgen welke manoeuvre we op het board moeten maken als we weer rechtsomkeert willen maken. Ik zie mij al (de instructie in alle paniek vergeten) steeds verder van de kust verwijderd raken. Ik krijg het Mexicaans benauwd als we uitgelegd krijgen wat we moeten doen als we de controle over het zeil verliezen: erover heen springen als het naar voren valt en wegduiken als het naar je toe komt. En als je boven op het zeil springt, zijn de kosten van eventuele schade voor eigen risico. Slik. En dan breekt het moment aan dat we het water (28 graden) in gaan. Aangezien er vandaag een stevige wind staat, test de instructeur eerst zelf of het veilig is om het water op te gaan. Hij denkt dat het wel vertrouwd is. Ik laat de heren eerst gaan en zie hoe ze sierlijk (uhum) ten onder gaan. Daarna is het mijn beurt. Met trots kan ik vertellen dat ik het er het beste van af heb gebracht. Na enkele pogingen weet ik enige balans op het board te houden, krijg ik het zeil omhoog en kan ik hiermee zowaar 1 seconde de wind opvangen voordat ik val. Helaas zit onze tijd er daarna op. Wie weet doe ik het nog eens (afhankelijk van de hoeveelheid spierpijn morgen). Als ik terugloop naar mijn strandstoel, 'trakteer' ik mezelf onderweg op een pina colada.
Nadat ik weer enigszins ben bijgekomen van de verrichtte inspanning, besluit ik weer het water op te gaan. Ditmaal om te catamaranzeilen. Even dreigt het weer roet in het eten te gooien, er hebben zich namelijk grote donkere regenwolken boven zee gevormd. De instructeur durft het echter aan, dus ik trek mijn zwemvest aan. Zelf hoef ik in tegenstelling vanmorgen nu weinig inspanning te leveren. Een enkele keer moet ik wegduiken voor het zeil boven mijn hoofd of naar de andere kant van de boot springen om zodoende wat gewicht te verplaatsen. Al snel laten we het strand (en de andere catamarans) ver achter ons. Maar ook aan dit avontuur komt jammer genoeg veel te snel een einde.
Zo'n 'stranddag' maakt hongerig, maar gelukkig heeft het buffet weer veel lekkers te bieden. Met als 'toetje' een 'Mister Maya' verkiezing in het theater.
Wat vliegen de dagen hier voorbij...
Nog voor het opkomen van de zon stap ik vanmorgen in de bus. We pikken nog enkele andere mensen op bij hun hotels en gaan dan op weg. We verlaten de staat Quintana Roo (waarin Playa del Carmen is gelegen) en rijden de staat Yucatan binnen. Na 4,5 uur in de bus te hebben gezeten (inclusief toiletpauze) komen we aan op onze plek van bestemming: Chichen Itza. Hier bevindt zich de grootste, bekendste en meest onderzochte Maya-ruïne van Yucatan. Chichen Itza behoort tot een van de 7 moderne wereldwonderen, naast Machu Picchu (Peru), Cristo Redentor (Rio de Janeiro), de Chinese muur, Taj Mahal (India), de rotswoningen in Petra (Jordanië) en het Colosseum (Rome).
Een gids leidt ons in 2,5 uur tijd langs de hoogtepunten van deze enorme Maya-stad, waar destijds zo'n 1000-1500 mensen gewoond moeten hebben. Aangezien we op het heetst van de dag zijn aangekomen (+/- 35 graden), bewonderen we vanuit de schaarse schaduwrijke plekken de meest belangrijke gebouwen op het complex. Zo komen we langs de Piramide van Kukulkan (tempel van de gevederde slang), El Juego de Pelota (arena voor het balspel), cenote Sagrado (de offerbron), El Templo de los Guerros (tempel der krijgers), Grupo de Mil Columnas (1000 zuilen!), El Caracol (de sterrenwacht), La Iglesia (de kerk) en Casa de las Monjas (het nonnenklooster). Bijzonder aan Chichen Itza is de zichtbare versmelting van twee culturen, namelijk die van de oorspronkelijke Maya's en die van de latere Tolteken. Dit maakt dat de architectuur van de gebouwen soms 'afwijkt' van die in andere Maya-ruïnes kan worden aangetroffen.
Nadat we genoeg cultuur hebben gesnuift, keren we terug richting de bus. Deze brengt ons naar een typisch Mexicaans restaurant, waar ik tortillas met cochinita pibil (varkensstoofvlees) bestel. Na deze lunch gaan we weer op weg en trekken meer het binnenland in. We stoppen onderweg bij een werkplaats om te zien hoe typische Mexicaanse souveniers, zoals geweven kleden en hangmatten, met de hand gemaakt worden. Na een tequila en een korte rondleiding hervatten we onze reis en komen na een half uur rijden in het plaatsje Valladolid aan. In dit koloniale stadje zijn de Spaanse invloeden nog duidelijk zichtbaar: kleurrijke huizen met patio's en gietijzeren raamwerk. We krijgen wat vrije tijd om rond te kijken. Ik bezichtig de kathedraal San Servacio en strijk dan neer op een bankje op het centrale plein (Plaza Central). Ik knoop een gesprekje aan met de Mexicaan op het bankje naast mij en oefen zodoende wat met mijn gebrekkige Spaans.
Als de avond al lang en breed is ingevallen, word ik moe maar voldaan afgezet voor mijn hotel. Nog nagenietend van de dag eet ik in alle rust in het Italiaanse restaurant. 'Traditioneel' besluit ik de avond in het theater met een dansshow genaamd 'Paillettes'. Morgen maar weer een stranddag?
Al vroeg in de ochtend loop ik met mijn strandtas en handdoek het strand op. Ik installeer mij op een strandstoel naast de drie Nederlandse koppels waarmee ik vorige week tegelijk in het hotel gearriveerd ben. Twee ervan zullen vandaag (na een week vakantie) naar Nederland terugkeren. Ondanks de bewolking is het vandaag erg warm. Het zoeken van afkoeling in de zee wordt vandaag echter ontraden (rode vlag) in verband met hoge golven en een sterke stroming.
Nadat we 's middags afscheid hebben genomen van de twee koppels, ga ik met het overgebleven stel op de fiets naar de stad. We slenteren door La Quinta Avenida en drinken een drankje op een terras.
Terug in het hotel begeef in mij (alleen) naar het buffet. Ik heb mijn reisgidsje meegenomen om nog wat te lezen over de excursie die ik morgen ga ondernemen. Ik geniet van mijn eten en er lijkt geen vuiltje aan de lucht. Maar net als ik aan mijn toetje wil beginnen, gaat het mis. Er begeeft zich weer een ongenodigde gast richting mijn tafel. Hij vraagt in het Duits of hij bij me mag komen zitten eten. Ik houd me van de domme, doe alsof ik geen Duits spreek en hem derhalve niet begrijp. Hij is volhardend en blijkt mij twee dagen geleden met een jongen bij de boogschietbaan Duits hebben horen spreken... Daarnaast heeft hij van Bryant (die opeens sinds vandaag twee oorbellen en een wenkbrauwpiercing heeft!) gehoord over de vele activiteiten/excursies die ik onderneem. Ik begin me zo langzamerhand steeds meer een kermisattractie te voelen. Iedereen schijnt het nogal bijzonder en interressant te vinden dat ik hier alleen op vakantie ben, want de hele week hoor ik al waarderingen als 'knap', 'stoer', 'dapper' en 'gedurft'. Het enige woord dat ik ervoor heb is 'zelfstandig' en ik wil dan ook graag zelf bepalen wat ik wanneer onderneem en vooral met wie!
Ik besluit de man, die uit Zwitserland blijkt te komen, niet naar zijn naam te vragen. Hij blijft ook nog de hele aankomende week en voor ik het weet zit hij morgen weer bij mij aan tafel. Ook blijf ik stug Engels tegen hem praten in de hoop dat dit hem afschrikt. Zie ik er nou zo zielig of eenzaam uit of ben ik gewoon een heel leuk gezelschap om samen mee te eten?
Ik sluit de avond af in het theater met een 'Hollywood show' (met onder andere nummers uit Chicago, Fame, Titanic en Grease). Daarna duik ik snel mijn bed in, want ik hoop morgenochtend om 6.10 uur opgepikt te worden voor een excursie die ik heb geboekt.
Vandaag ga ik in de herkansing. Ik doe een tweede poging om met de bus op excursie te gaan. Dit maal sta ik al een half uur voor de afgesproken tijd bij het aangegeven hotel te wachten. Als er na 35 minuten nog geen bus is, begin ik toch zenuwachtig te worden. Moet ik de touroperator al bellen? Ze zijn me toch niet weer vergeten? Tien minuten later komt de portier van het hotel naar me toe en vraagt waar ik op wacht. Ik vertel dat mijn bus voor de excursie al een kwartier te laat is en ik laat hem mijn voucher zien. Hij wuift mijn zorgen weg: 'yes lady, this is Mexican time'. Ditmaal krijgt hij gelijk, de bus arriveert enkele minuten later. Ik haal opgelucht adem en we vertrekken richting Coba. Na 1,5 uur rijden, bereiken we onze bestemming: de Mayaruïnes van Coba. We bezichtigen enkele tempelruïnes (zoals de 24 m hoge piramide La Iglesia) met als letterlijk hoogtepunt de 42 m hoge piramide El Castillo. Deze hoofdpiramide (ook wel Nohuch Mul genaamd) is een van de hoogste piramides van Yucatan, en mag in tegenstelling tot vele andere nog worden beklommen. Na 128 treden (in de volle zon, bij > 30 graden) bereik ik de top en ik heb van daaraf een prachtig uitzicht over het regenwoud. Maar dan volgt al snel de vraag: hoe kom ik weer beneden? Er zijn verschillende mogelijkheden: recht vooruit kijkend, juist omgekeerd, schuivend op je billen of met behulp van een touw die over de tempeltreden ligt gespannen. Ik besluit het laatste te doen en kom gelukkig heelhuids weer beneden aan. Na deze inspanning (waarbij het zweet over mijn rug loopt), worden we in een soort bakfietsen terug naar de ingang van het park gereden waar de bus nog op ons wacht. Vervolgens brengt deze ons in 10 minuten naar een cenote (waar Yucatan er zeker 700 van kent). Deze grot met zoetwaterreservoir biedt ons de gelegenheid (nadat we verplicht eerst onze zonnebrandcreme en deet-muggenspray hebben afgespoeld) om even af te koelen. Ik maak hier gretig van gebruik en duik het kraakheldere water in.
Als we allemaal weer zijn aangekleed, worden we naar een typisch Mexicaans restaurantje gebracht aan de rand van een meer (Laguna Coba) om te lunchen. Ik neem twee traditionele Maya-gerechten: sopa de lima (limoensoep met stukjes taco en kip) en pibil (stoofpot) van kip, varken en rund.
Tenslotte rijden we naar Punta Laguna, een klein Maya dorpje bestaande uit zo'n 30 huizen (140 inwoners). Om een indruk van de Maya cultuur te krijgen, brengen we een bezoekje aan een van de gezinnen. Daarna trekken we het oerwoud in. Al na enkele minuten lopen, zitten er op enkele meters afstand drie spinapen boven ons in de bomen. Ook worden we door de gids op enkele bijzondere bomen gewezen (die ik dan weer wat minder interressant vind). Ik moet erg lachen om een man met een handcam die voor het thuisfront (neem ik aan) alles filmt en daarbij steeds herhaalt wat de gids heeft gezegd: "we staan hier nu voor een boom...". Ik wist niet eens dat die apparaten nog bestonden! Aan het eind van de wandeling komen we wederom bij een prachtig meer (Laguna Punta Laguna). Aan de overkant van het water horen we brulapen, die hier in het wild (in de dierentuin misschien wel) niet samen met spinapen kunnen leven. Omdat het donker begint te worden, keren we terug naar de bus.
Anderhalf uur later word ik keurig bij de opstapplek uitgezet. Nadat ik mij snel heb opgefrist, eet ik samen met dezelfde twee heren als dinsdag en nog een stel uit Venlo. We drinken nog wat koffie na met een ander Nederlands stel en dan vertrek ik richting het theater. Ik lig dubbel van het lachen om de acts van de 'Comedy show', waarin op komische wijze liedjes van The Beatles, Prince, Michael Jackson, Stevie Wonder en vele anderen worden vertolkt.
Misschien moet ik morgen maar even een rustige stranddag inlassen...
Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik niet zo dol ben op dieren. En dat is nog zachtjes uitgedrukt. Degenen die mij iets beter kennen, weten ook dat zwemmen niet mijn grootste hobby is. En dat is een understatement. Het zal een ieder waarschijnlijk dan ook verbazen dat ik beide vandaag met elkaar gecombineerd heb. Ik heb namelijk met dolfijnen gezwommen en het was geweldig.
Direct na aankomst bij het dolfijnencentrum (Delphinus) worden we verzocht om ons uit te kleden en een zwemvest aan te trekken. Het advies bij dit laatste luidt: neem een zo klein mogelijke maat. Dus ik pers me in maatje xxs, die mij volgens de instructeur als gegoten zit (uhum). Bang om te verdrinken was ik (ook zonder dit zwemvest) niet, om straks in het water zonder lucht te zitten echter steeds meer. Nadat we een korte instructievideo hebben bekeken, gaan we in groepjes van 3 of 4 personen met een instructeur mee naar de bassins. Ik deel mezelf in bij een Nederlands stel uit Zoetermeer. We gaan het water in en maken kennis met 'onze' dolfijnen. We beginnen met ze te aaien om vervolgens enkele spelletjes met ze te doen zoals rondjes draaien, spetteren met water en klappen met hun vinnen. Daarna laat de instructeur ze enkele trucjes doen zoals golven om ons heen maken, een salto maken en over ons heen springen. Het hoogtepunt van de dag is het doen van de 'footpush'. Ik lig op mijn buik in het water met mijn benen gestrekt naar achteren en mijn tenen naar beneden. De dolfijnen zwemmen van achteren met een vaartje op me af en duwen mij door middel van hun neuzen (een onder iedere voet) uit het water omhoog. Daarna zit het er helaas op. We krijgen een kus van de dolfijnen en daarna zwaaien ze ons uit. Het was een ervaring die ik absoluut niet had willen missen en die ik waarschijnlijk ook niet snel (dan wel nooit) zal vergeten!
's Avonds eet ik weer à la carte, Italiaans dit keer. Het restaurant, met de toepasselijke naam Miramar, staat op palen en geeft aan de ene kant uitzicht over zee en aan de andere kant op het openlucht theater. Dus terwijl ik mijn 3-gangen menu verorber (spinazieravioli, gevulde eendenborst en vruchtenmousse), bekijk ik de theatershow van de avond. De show die 'Las Vegas' heet, bevat prachtige dansacts en adembenemende trucs in trapeze en touwen. Ik geniet vollop.
