Ik hoef me vanmorgen geen zorgen te maken over mijn tafelgezelschap. Het stel uit Venlo doet vandaag dezelfde excursie als ik, dus zodoende ontbijten we samen. De reis gaat vandaag niet ver, al na een uur bereiken we onze eindbestemming: Tulum. Evenals in Coba en Chichen Itza zijn er in Tulum Maya-ruïnes te bewonderen. Tulum is echter de enige aan zee gelegen Maya-stad. Was dit vroeger vooral functioneel, nu levert het met name mooie plaatjes op. Nadat de gids ons het een en ander heeft verteld, krijgen we de gelegenheid om zelf het complex te verkennen. Ruim voor de afgesproken tijd begin ik terug te lopen naar de parkeerplaats. Er rijden tegen betaling treintjes van en naar de parkeerplaats, maar ik ben nog op tijd dus ik loop. Ik volg de bordjes met 'salida', dat kan toch niet missen? Na enkele minuten lopen, begin ik te twijfelen of we deze afstand de heenweg ook gelopen hebben. Bij navraag onderweg wordt mij echter verzekerd dat ik voor 'the parking' de goede kant op ga. Ik zet de pas er flink in en loop verder. Als ik in de verte bordjes met 'la playa' zie opdoemen, besef ik dat ik op weg ben naar de parkeerplaats van het strand. Ik maak rechtsomkeert en begin de kilometer(s) terug te rennen. De afgesproken tijd is inmiddels versteken en ik voel een lichte paniek opkomen. Hoelang zou de bus wachten? 5 minuten? Of misschien wel 10? Hooguit een kwartier als in geluk heb? Eenmaal terug bij het kruispunt waar ik de verkeerde kant op ben gestuurd, vraag ik nogmaals de weg. Ditmaal word ik met dezelfde zelfverzekerdheid een andere kant op gewezen. Van rennen ben ik inmiddels overgegaan in sprinten. Op mysterieuze wijze sta ik na enkele minuten weer voor de entree van de archeologische zone in plaats van op de parkeerplaats. In mijn hoofd maak ik een rekensom en kom tot de conclusie dat ik niet genoeg pesos bij me heb voor een taxi terug naar Playa del Carmen. Dan realiseer ik mij dat ik gisteravond het mobiele nummer van het stel uit Venlo in mijn telefoon heb opgeslagen. Voor 'in geval van nood'. Ik schat mijn situatie in en concludeer dat ik in nood verkeer. Nadat de telefoon enkele keren is overgegaan, krijg ik een voicemail. Plotseling zie ik een punt van herkenning, maar ik vraag me zo langzamerhand (na 25 minuten rennen in de volle zon) af of het geen fata morgana is. De afgekoppelde treinwagon heb ik heenweg ook in het gras zien staan, niet ver van de parkeerplaats af. Hijgend en kletsnat van het zweet kom ik 20 minuten te laat bij de bus aan. Rood van schaamte en oververhitting stap ik de bus in. Ik kan geen woord ter excuses uitbrengen, maar gelukkig zie ik geen dodende blikken in mijn richting. Ik ben mijn redelijke conditie nog nooit zo dankbaar geweest. En ondanks dat ik goede schoenen droeg, hebben zich toch enkele blaren ontwikkeld. Zelfs niet meer in staat om langs het buffet te lopen, laat ik mij vanavond bedienen in het Mediterraanse restaurant (garnalensoep, zalm met risotto en vruchtengebak). En voor enige ontspanning na dit hele avontuur begeef ik mij richting het theater waar een show genaamd 'Stars' (met nummers van Justin Timberlake, Queen, Christina Aguilera, J. Lo en The King) de avond vult.