Vandaag doe ik eindelijk de excursie die vorige week 'door omstandigheden' niet door kon gaan. Gelukkig hoef ik hierbij niet veel te lopen. De halve marathon die ik gisteren in Tulum gelopen heb, heeft namelijk duidelijk zijn sporen achtergelaten (spierpijn en blaren). Nadat ik een goede bodem heb gelegd (toast met twee spiegeleieren en spek), loop ik naar de opstapplek. Precies op de afgesproken tijd word ik door het busje opgepikt en rijden we richting Tulum. Daar verdelen we ons over een Jeep en terreinwagen en gaan op weg. Na enkele minuten rijden we het natuurreservaat Sian Ka'an ('waar de hemel begint') binnen. Al snel gaat de geasfalteerde weg over in een hobbelige zandweg. We slingeren zo nu en dan alle kanten op en zitten verscheidene keren met onze hoofden tegen het dak van de auto. Er geldt in het hele reservaat (ruim 5000 km2) een maximumsnelheid van 40 km/uur. Door de vele bochten en diepe kuilen in de weg halen we deze snelheid bij lange na niet. Na zo'n 2 uur rijden (slechts 25 km!), stappen we over op twee vissersbootjes om de volgende 15 kilometer mee af te leggen. We varen door de lagune langs prachtige mangrove-eilanden waar we vele vogels zien zoals bruine pelikanen en roze lepelaars. Daarna varen we richting open zee. Na enkele minuten begint onze kapitein naast ons bootje te wijzen. Ik vraag me af wat er zo bijzonder is aan de bruine stenen in het water, totdat het duidelijk wordt dat er twee enorme zeeschildpadden naast onze boot zwemmen. We wachten enige tijd totdat we er getuige van zijn dat ze (< 1 seconde) met hun hoofden boven water komen. We vervolgen onze weg naar open zee waar we op zoek gaan naar dolfijnen. Na ruim een uur zoeken, geven we de moed op en keren terug naar de kust. Net als we ons drankje op hebben, krijgen we via de walky talky het bericht dat er een dolfijn gesignaleerd is. We spoeden ons terug naar de boot en scheuren (60 pk) het water op richting de boten die we in de verte zien liggen. In no time hebben zich zo'n 20 boten vanuit allerlei richtingen op een oppervlak van enkele vierkante meters verzameld. En dan zie ik plotseling naast een van de boten een vin boven het wateroppervlak uitsteken. Zo snel als hij kwam, is hij ook weer verdwenen. Maar hierna herhaald dit tafereel zich nog vele malen, onduidelijk is of het om 1 of meerdere dolfijnen gaat. Daarna varen we naar het Palancarrif dat, na het Great Barrier Reef bij Australië, het grootste koraalrif ter wereld is. Omdat er vandaag een sterke stroming staat, het zicht onderwater derhalve slecht is en er hoge golven zijn, zien we af van snorkelen. We waren terug naar de kust en leggen aan bij het dorpje Punta Allen. Hier wacht ons een heerlijk (late) Mexicaanse lunch. Als we uitgegeten zijn, bekijken we te voet het dorpje dat zo'n 500 inwoners telt. Als wij gesignaleerd worden, spoedt een inwoner zich huiswaarts en klimt in zijn palmboom. Binnen enkele ogenblikken is hij terug met voor een ieder van ons een opengehakte kokosnoot vol met kokosmelk. Met hernieuwde energie beginnen wij aan onze terugweg. De eerste 15 kilometer vliegen we over het water, waarbij mijn pet niet veilig is op mijn hoofd (en ik blij ben met mijn factor 50 op mijn gezicht). Daarna hobbelen we in 1,5 uur tijd weer terug naar de ingang van het reservaat. Onderweg raken we de Jeep kwijt, maar gelukkig vinden we deze na een kwartier verdwaald weer terug. In Tulum stappen we weer over in 1 busje, waarmee we in een uur (in de stromende regen) terugrijden naar Playa. Dit was (hoogstwaarschijnlijk) mijn laatste avontuur hier in Mexico. De laatste twee dagen ga ik nog even genieten van zon, zee, strand en vooral rust. Van de drie boeken die ik heb meegebracht, zijn er nog altijd twee (en een half) onaangeraakt gebleven. Bovendien zijn er nog vele cocktails het proberen waard!