Vandaag heb ik een heerlijke stranddag gehad. Maar waarschijnlijk wel een heel andere dan de gemiddelde vakantieganger hierbij in gedachten heeft. Een uur nadat ik op mijn strandstoel ben neergestreken, kom ik tot de conclusie dat ik toch graag meer invulling aan mijn 'stranddag' wil geven. Ik informeer naar de watersportmogelijkheden en besluit te gaan windsurfen. Althans, een poging tot windsurfen te doen, want ik kan natuurlijk helemaal niet windsurfen. Ik neem dus les en loop niet veel later samen met een instructeur en nog twee 'lessers' het strand op. We krijgen eerst de broodnodige theorie en starten daarna met een droogtraining. Stap voor stap wordt ons uitgelegd hoe we op het board moeten staan en vervolgens hoe we het zeil omhoog moeten krijgen. Ik begin wat nerveus te worden als we uitgelegd krijgen welke manoeuvre we op het board moeten maken als we weer rechtsomkeert willen maken. Ik zie mij al (de instructie in alle paniek vergeten) steeds verder van de kust verwijderd raken. Ik krijg het Mexicaans benauwd als we uitgelegd krijgen wat we moeten doen als we de controle over het zeil verliezen: erover heen springen als het naar voren valt en wegduiken als het naar je toe komt. En als je boven op het zeil springt, zijn de kosten van eventuele schade voor eigen risico. Slik. En dan breekt het moment aan dat we het water (28 graden) in gaan. Aangezien er vandaag een stevige wind staat, test de instructeur eerst zelf of het veilig is om het water op te gaan. Hij denkt dat het wel vertrouwd is. Ik laat de heren eerst gaan en zie hoe ze sierlijk (uhum) ten onder gaan. Daarna is het mijn beurt. Met trots kan ik vertellen dat ik het er het beste van af heb gebracht. Na enkele pogingen weet ik enige balans op het board te houden, krijg ik het zeil omhoog en kan ik hiermee zowaar 1 seconde de wind opvangen voordat ik val. Helaas zit onze tijd er daarna op. Wie weet doe ik het nog eens (afhankelijk van de hoeveelheid spierpijn morgen). Als ik terugloop naar mijn strandstoel, 'trakteer' ik mezelf onderweg op een pina colada. Nadat ik weer enigszins ben bijgekomen van de verrichtte inspanning, besluit ik weer het water op te gaan. Ditmaal om te catamaranzeilen. Even dreigt het weer roet in het eten te gooien, er hebben zich namelijk grote donkere regenwolken boven zee gevormd. De instructeur durft het echter aan, dus ik trek mijn zwemvest aan. Zelf hoef ik in tegenstelling vanmorgen nu weinig inspanning te leveren. Een enkele keer moet ik wegduiken voor het zeil boven mijn hoofd of naar de andere kant van de boot springen om zodoende wat gewicht te verplaatsen. Al snel laten we het strand (en de andere catamarans) ver achter ons. Maar ook aan dit avontuur komt jammer genoeg veel te snel een einde. Zo'n 'stranddag' maakt hongerig, maar gelukkig heeft het buffet weer veel lekkers te bieden. Met als 'toetje' een 'Mister Maya' verkiezing in het theater. Wat vliegen de dagen hier voorbij...