Vandaag ga ik in de herkansing. Ik doe een tweede poging om met de bus op excursie te gaan. Dit maal sta ik al een half uur voor de afgesproken tijd bij het aangegeven hotel te wachten. Als er na 35 minuten nog geen bus is, begin ik toch zenuwachtig te worden. Moet ik de touroperator al bellen? Ze zijn me toch niet weer vergeten? Tien minuten later komt de portier van het hotel naar me toe en vraagt waar ik op wacht. Ik vertel dat mijn bus voor de excursie al een kwartier te laat is en ik laat hem mijn voucher zien. Hij wuift mijn zorgen weg: 'yes lady, this is Mexican time'. Ditmaal krijgt hij gelijk, de bus arriveert enkele minuten later. Ik haal opgelucht adem en we vertrekken richting Coba. Na 1,5 uur rijden, bereiken we onze bestemming: de Mayaruïnes van Coba. We bezichtigen enkele tempelruïnes (zoals de 24 m hoge piramide La Iglesia) met als letterlijk hoogtepunt de 42 m hoge piramide El Castillo. Deze hoofdpiramide (ook wel Nohuch Mul genaamd) is een van de hoogste piramides van Yucatan, en mag in tegenstelling tot vele andere nog worden beklommen. Na 128 treden (in de volle zon, bij > 30 graden) bereik ik de top en ik heb van daaraf een prachtig uitzicht over het regenwoud. Maar dan volgt al snel de vraag: hoe kom ik weer beneden? Er zijn verschillende mogelijkheden: recht vooruit kijkend, juist omgekeerd, schuivend op je billen of met behulp van een touw die over de tempeltreden ligt gespannen. Ik besluit het laatste te doen en kom gelukkig heelhuids weer beneden aan. Na deze inspanning (waarbij het zweet over mijn rug loopt), worden we in een soort bakfietsen terug naar de ingang van het park gereden waar de bus nog op ons wacht. Vervolgens brengt deze ons in 10 minuten naar een cenote (waar Yucatan er zeker 700 van kent). Deze grot met zoetwaterreservoir biedt ons de gelegenheid (nadat we verplicht eerst onze zonnebrandcreme en deet-muggenspray hebben afgespoeld) om even af te koelen. Ik maak hier gretig van gebruik en duik het kraakheldere water in. Als we allemaal weer zijn aangekleed, worden we naar een typisch Mexicaans restaurantje gebracht aan de rand van een meer (Laguna Coba) om te lunchen. Ik neem twee traditionele Maya-gerechten: sopa de lima (limoensoep met stukjes taco en kip) en pibil (stoofpot) van kip, varken en rund. Tenslotte rijden we naar Punta Laguna, een klein Maya dorpje bestaande uit zo'n 30 huizen (140 inwoners). Om een indruk van de Maya cultuur te krijgen, brengen we een bezoekje aan een van de gezinnen. Daarna trekken we het oerwoud in. Al na enkele minuten lopen, zitten er op enkele meters afstand drie spinapen boven ons in de bomen. Ook worden we door de gids op enkele bijzondere bomen gewezen (die ik dan weer wat minder interressant vind). Ik moet erg lachen om een man met een handcam die voor het thuisfront (neem ik aan) alles filmt en daarbij steeds herhaalt wat de gids heeft gezegd: "we staan hier nu voor een boom...". Ik wist niet eens dat die apparaten nog bestonden! Aan het eind van de wandeling komen we wederom bij een prachtig meer (Laguna Punta Laguna). Aan de overkant van het water horen we brulapen, die hier in het wild (in de dierentuin misschien wel) niet samen met spinapen kunnen leven. Omdat het donker begint te worden, keren we terug naar de bus. Anderhalf uur later word ik keurig bij de opstapplek uitgezet. Nadat ik mij snel heb opgefrist, eet ik samen met dezelfde twee heren als dinsdag en nog een stel uit Venlo. We drinken nog wat koffie na met een ander Nederlands stel en dan vertrek ik richting het theater. Ik lig dubbel van het lachen om de acts van de 'Comedy show', waarin op komische wijze liedjes van The Beatles, Prince, Michael Jackson, Stevie Wonder en vele anderen worden vertolkt. Misschien moet ik morgen maar even een rustige stranddag inlassen...