Toen ik vannacht de slaap weer niet kon vatten, bedacht ik dat ik vandaag wel naar het eiland Cozumel kon gaan. Ik maakte een rugzak met belangrijke spullen klaar zoals geld, camera, pet en een flesje water. Om 7 uur zit ik als een van de eersten aan het ontbijt, en zonder Don Juan. Terwijl ik twee spiegeleieren wegwerk, wenk ik een van de obers. Ik vraag hem of het veilig is om als vrouw alleen met de boot naar het eiland te gaan. Hij verwacht geen problemen als ik op de toeristische plekken blijf en op tijd (voor het donker) een boot terugneem. Alleen de dreigende donkere grijze wolken brengen mij nog even aan het twijfelen. Ik besluit te gaan. Met 2 paracetamol op en de buitenkant van mijn voeten ontlastend, loop ik naar de haven. Op de kade koop nog snel een pakje batterijen voor m'n camera, zodat ik eindelijk na 3 dagen wat 1e vakantiefoto's kan maken. Tien minuten nadat de boot had moeten vertrekken, koop ik een ticket enkele reis (omdat ik niet weet hoelaat ik terug zal keren) en ik stap aan boord. Pas dan realiseer ik mij dat dit het type boot is waar ik niet van houd. Het afgesloten binnendek zonder mogelijkheid om te 'ontsnappen', herinnert mij aan de ferry van Kroatië naar Venetië. Mijn zenuwen nemen nog meer toe als de bemanning nog geen minuut nadat we los zijn van de kade plastic zakken begint uit te delen. Zijn deze zakken bedoeld waarvoor ik denk dat ze bedoeld zijn? Sommige passagiers bedanken vriendelijk, anderen nemen de zak gretig in ontvangst. Ik besluit het laatste te doen. De bemanning lijkt wel een speciale cursus gevolgd te hebben. Ze staan verspreid over het dek opgesteld. Zodra een passagier zich in het gangpad begeeft, rent de dichtsbijzijnde er met een zak naar toe om de desbetreffende persoon naar het toilet te begeleiden. Soms klinkt er een fluitje (waarschijnlijk als er een gezicht betrekt), waarna ze met een emmer aan komen rennen. Hoelang zei de ober ook alweer dat de overtocht duurt? Ongeveer een uur. 60 x 60 seconden. Ik begin te tellen... Ik probeer me op de golven te concentreren. Bij iedere golf denk ik (net als een barende vrouw na iedere wee schijnt te denken): "die komt niet meer terug". Tot mijn opluchting mindert de boot na 45 minuten vaart en bereiken we de haven van San Miguel de Cozumel). Ik heb de tocht redelijk goed doorstaan en met stap met slechts lichte zeebenen aan wal. Cozumel is met 45 x 18 km het grootste eiland van Mexico en ligt op een kleine 20 km afstand van Playa del Carmen. Doordat alles op dit eiland tax free verkocht wordt, is het een grote trekpleister voor cruiseschepen (waar er nu ook maar liefst 5 van liggen). Voordeel hiervan voor mij is dat de winkeltjes en restaurants dan tijdens de siësta geopend blijven. Ik slenter langs de boulevard en neem na iedere paar honderd meter een rustpauze voor mijn voeten. Er zijn hier vele juweliers gevestigd die de toeristen met gratis bier, tequila en zelfs het aaien van een babyleeuw (!) naar binnen proberen te lokken. De (donkere) wolken zijn inmiddels als sneeuw voor de zon verdwenen, het is derhalve erg heet. Dit in combinatie met mijn pijnlijke voeten doet mij besluiten om na enkele uren terug te keren naar de haven. Tot mijn vreugde ligt er een ander type boot klaar om af te meren. Ik koop een ticket en stap aan boord. Deze boot schommelt meer dan de andere en lijkt langzamer te varen. Maar doordat ik me nu op een buitendek bevind naast de reling, kan dit alles me niets meer schelen. Als na enkele minuten ook nog een lokaal bandje het dek betreedt en gedurende de hele vaart vrolijke nummers als de lambada blijft spelen, sluit ik mijn ogen. De boot lijkt het ritme van de muziek over te nemen. Ik geniet van het deinzen op de golven en van mijn wapperende vlechten in de wind. In Playa del Carmen aangekomen, rust ik even uit voordat ik aan de wandeling naar het hotel begin. Nog geen uur nadat ik daar ben aangekomen, betrekt de lucht en breekt de hemel open. Ik vlucht naar het buffet en eet hier in alle rust. Ik denk/hoop dat Bryant mijn woorden van gister heeft begrepen, hij is in ieder geval in geen velden of wegen te bekennen. Vanavond staat 'Moulin Rouge' op het theaterprogramma. Daarna duik ik mijn bed in, want morgenochtend om 7.15 uur staat de bus naar Tulum op me te wachten.