Vol goede moed vertrek ik gisterochtend naar de ontbijtzaal. Met een bord vol lekkernijen (toast met ei, pancake, wafel) neem ik plaats aan een tafeltje bij het raam. Nog geen 5 minuten later komt er een jongen op me af en vraagt of hij bij me mag komen zitten eten. Vooruit dan maar, jammer van de gedane rust. Hij vertelt dat hij sinds gister hier op het resort is komen werken en dat hij dus nog niemand kent. Ach gossie. Hij is 25 jaar en komt van 'het eiland' (Cozumel) waar zijn hele familie woont. Ik luister met een half geïnteresseerd oor en ben blij als ik me na een half uur kan verexcuseren. In een nabijgelegen hotel word ik namelijk verwacht voor een informatiebijeenkomst waar het een en ander over de excursiemogelijkheden wordt verteld. Een klein uur later verlaat ik dat hotel weer en besluit naar het centrum van Playa del Carmen te lopen. Het blijkt een flinke wandeling te zijn waarbij ik me afwisselend in Guatemala (geur), Curacao (palmbomen, hagedissen) en Amerika (pickup chevrolets en fords) waan. Eenmaal aangekomen in het centrum bekijk ik eerst de haven, die ik snel weer verlaat nadat menig Mexicaan mij op de boot naar Cozumel heeft proberen te proppen. Ook het eerste stuk van de winkelstraat (5th avenue/avenida) is geen pretje. Aangezien de cruiseschepen vanuit Amerika hier aankomen, proberen ze je hier allerlei souveniers voor 3x te duur aan te smeren. Even verderop wordt het rustiger en slenter ik op mijn gemakje de hele straat af (die 3 kilometers lang is!). Na iedere kilometer kom ik een Starbucks tegen en verder vooral restaurants en souvenierswinkels. Als mijn maag begint te knorren en ook mijn blaas gaat protesteren, besluit ik terug te lopen naar het hotel. Onderweg terug beginnen de blaren zich te ontwikkelen (ik loop op slippers) en beginnen ook mijn voet en lies pijn te doen. Eenmaal terug in het hotel strompel ik direct door naar de eetzaal en schep mijn bord vol lekkers. Ik besluit ditmaal aan de andere kant en op de 2e verdieping te gaan zitten. Net als ik mezelf gelukkig prijs hoor ik een bekende stem. Don Juan (ik weet zijn naam serieus niet meer) vraagt of hij me weer mag vergezellen tijdens deze lunch. Met een gefakete glimlach antwoord ik "sure" en hij neemt plaats. Ik besluit van de gelegenheid gebruik te maken en vraag hem als local om advies voor de te ondernemen excursies. Slechte zet. Hij zegt mij op zijn vrije dag(en) ook wel rond te kunnen leiden. Ik antwoord met "yes, maybe..." en verander snel van onderwerp. Nadat ik ben uitgegeten, besluit ik een kijkje te nemen aan het strand. Gister was het me in het donker totaal niet opgevallen dat dit zich op slechts enkele meters van mijn hotelkamer bevindt. Na een tijdje op een ligbed te hebben gelegen, realiseer ik mij dat ik geen pet heb meegenomen en dat dit wel een vereiste tijdens de excursies is. Teruglopen naar het centrum is gezien de pijn echter niet meer mogelijk, dus ik besluit een fiets (all inclusive!) te nemen. Met mijn vlechten wapperend in de wind fiets ik even later op een stoere city cruiser naar het centrum. Onderweg probeer ik mij de logica van de straten in Antigua (Guatemala) te herinneren. Avenidas van zuid naar noord en Calles van west naar oost. Zo fiets ik even later vanaf de 5th avenida rechtstreeks op mijn doel af: de Walmart (calle 12, avenida 25). Terug in het hotel besluit ik 's avonds in alle rust (lees zonder Don Juan) te willen dineren. Ik reserveer in een van de à la carte restaurants (Mexicaans). Ik bestel allerlei typisch Mexicaanse gerechten (tortillas met guacamole, enchilladas, quesadillas) en drink bij dit alles een Margarita (tequila, schaafijs, limoensap en sinaasappellikeur). De avond besluit ik met een theatershow van the one and only Madonna. In de show die zo'n 1,5 uur duurt worden nummers als 'like a virgin' en 'music' door een crew van wel 20 dansers (van over de hele wereld) geweldig vertolkt. Na een betere nacht dan gisteren, ga ik zo richting ontbijtzaal. Wat later dan gewenst, maar volgens betrouwbare bronnen (de hotelfolder) begint het animatieteam van Don Juan om 8 uur 's morgens...